Maria Czubaszek

Ludzie mają dziwne marzenia. W telewizyjnej reklamie na przykład podróżni marzą o środku na zgagę. Który działałby szybko i długo. Do Krakowa i dalej.

– I co w tym dziwnego? – zdziwiła się córka mojej sąsiadki – Nie jechała pani nigdy dalej niż do Krakowa?

- Nie miałam nigdy zgagi.

- Ale gdyby pani miała…

- Też bym nie marzyła o takim środku, który działa szybko i długo, tylko bym go kupiła.

- A nie uważa pani, że pomarzyć dobra rzecz?

- Czasami… Zawsze powtarzam, za Lecem zresztą, że z marzeń można zrobić nawet konfiturę. Pod warunkiem, że ma się owoce i cukier.

- A kiedy ma się zgagę…

- To trzeba pójść za marzeniem – przerwałam już lekko wkurzona – i kupić środek, który działa szybko i długo.

- Więc dlaczego- nie odpuszczała – dziwi panią, że podróżni w reklamie marzą o takim środku?

- Bo nigdy – znów przerwałam, ale już silnie wkurzona – nie mam zgagi! A jak ktoś czegoś nie ma, to nie wie, co go ominęło! Ale ja akurat wiem. I nie żałuję.

- Chce pani powiedzieć…

- Że nie do końca zgadzam się z Danielem Passentem, który w swym blogu napisał niedawno, że trudno jest komuś, kto nie ma dziecka, lub nie może się na nie zdecydować (…) wytłumaczyć, jak wspaniałym doświadczeniem jest posiadanie dziecka i co go ominęło.”

Ja naprawdę wiem. I naprawdę też nie żałuję.