Maria Czubaszek

Przepraszam. Wiem, że Polska jest najważniejsza. Ale czy ja muszę o tym, co najważniejsze? – Oczywiście, że nie – zgodziła się łaskawie córka mojej sąsiadki – A o czym chce pani?

– O sytuacji we Włoszech. Po odejściu Berlusconiego.

- Tego pajaca? – obruszyła się –  Z którego śmiał się cały świat?

- Ale go tolerował. A Włosi go uwielbiali.

- Ale przestali. Widziała pani, jak się cieszyli?

- Po pierwsze podejrzewam, że nie wszyscy, a po drugie, ten się cieszy, kto się cieszy ostatni. Berlusconi już trzy razy wracał do władzy.

- Do trzech razy  sztuka.

- Podobnie mówili u nas zwolennicy PiS-u – zażartowałam. - A udało się już 6 razy.

- Z reguły łatwiej chyba nie wrócić do władzy, niż wrócić.

- Ale Berlusconi nie przestrzega kurczowo reguł. To polityk jedyny w swoim rodzaju.

- Czy mnie się wydaje – nie ukrywała zdziwienia – czy on się pani podobał?

- Po prostu mnie śmieszył. A ponieważ stale powtarzam, że jedno co warto, to uśmiać się warto…

- Z czego – przerwała – na przykład?

- Choćby z tego, że kiedy krzyczeli „Berlusconi do domu!” przyznał, że jest zakłopotany, bo nie wie, do którego. Bo ma ich 20.

- I to prawda!

- A znasz wielu polityków, którzy mówią prawdę? Albo choć jednego, który przyznałby, że  lubi spędzać czas z dziewczynami, ale w wolnych chwilach jest premierem?

- Za dużo tych wolnych chwil raczej nie miał.

- Co za dużo – przypomniałam – to niezdrowo. Kiedy nasi politycy mniej majstrują przy polityce, na ogół wychodzi to nam na dobre.

- Rozmawiamy – zdenerwowała się – o polityku włoskim!

- Przepraszam – wycofałam się.

Co nie zmienia faktu, że Polska jest najważniejsza.